dē-mŏvĕo — Lewis & Short
dē-mŏvĕo (often confounded in MSS. and edd. with di-moveo, q. v.), mōvi, mōtum, 2,
demoveri et depelli de loco necesse est eum qui deiciatur ... neminem statui detrusum, qui non adhibita vi manu demotus et actus praeceps intelligatur,Cic. Caecin. 17, 49:
ex sua sede,id. Par. 1, 15; id. Leg. Agr. 2, 29, 81.—With abl. alone, id. Planc. 22, 53:
hostes gradu,to compel to give ground, Liv. 6, 32; cf.:
sacra statu suo,id. 9, 29 (al. dimovere); and without abl.: Pompeius vestri facti praejudicio demotus, forced to yield, * Caes. B. C. 2, 32, 2:
flumen solito alveo,Tac. A. 1, 79:
Silanum Syria,id. ib. 2, 43:
Pallantem curā rerum,id. ib. 13, 14:
Burrum praefecturā,id. ib. 13, 20 al.:
non alteros demovisse, sed utrosque constituisse,Cic. Sull. 21 fin.; Tac. A. 4, 60; 15, 65:
eā (sc. matre) demotā,thrust aside, put out of the way, id. ib. 14, 12:
in insulas interdicto igni atque aqua demoti sunt,id. ib. 6, 30.—
oculos ab alicujus oculis,Ter. Ad. 2, 1, 16:
formidine animum perterritum loco et certo de statu demovere,Cic. Caecin. 15:
aliquem de vera et certa sententia,to divert, Cic. Verr. 1, 17 fin.:
aliquem a causa alicujus,id. Clu. 15, 44:
odium a nobis ac nostris,id. de Or. 2, 51, 208.