dēprĕcātor — Lewis & Short
dēprĕcātor, ōris, m.id.,
hujus periculi,Cic. Balb. 18:
miseriarum,id. Fl. 1:
causae suae,Tac. H. 3, 31:
non solum sui deprecator, sed etiam accusator mei,Cic. Att. 11, 8, 2;
for which: ego apud consulem deprecator defensorque vobis adero,Liv. 36, 35:
fortunarum alicujus,Cic. Planc. 42, 102; cf.:
salutis meae,id. Sest. 12, 27:
deprecatorem me pro illius periculo praebeo,id. Fam. 2, 13, 2:
legatos deprecatoresque ad aliquem mittere,id. de Imp. Pomp. 12 fin.; so absol., Caes. B. G. 1, 9, 2; 6, 4, 5; Liv. 44, 14.