dēspērātĭo — Lewis & Short
dēspērātĭo, ōnis, f.despero,
desperatio est aegritudo sine ulla rerum exspectatione meliorum,Cic. Tusc. 4, 8, 18.
omnium rerum amissio et desperatio recuperandi,Cic. Fam. 4, 3, 2:
omnium rerum,id. Cat. 2, 11 fin. (opp. bona spes); Liv. 21, 1; Suet. Ner. 2 et saep.:
victoriae,Cic. Phil. 8, 5:
magna pacis,Caes. B. C. 1, 11, 3:
omnium salutis,id. ib. 1, 5, 3; Liv. 3, 2 et saep.—
magna desperatione affectus,Cic. Att. 14, 19:
ad summam desperationem pervenire,Caes. B. C. 2, 42, 2:
ad desperationem adducti,Nep. Eum. 12; cf.:
ad desperationem redactus,Suet. Aug. 81:
in desperatione esse,Front. Strat. 3, 17, 7:
ad desperationem formidine properare,Tac. H. 2, 46 et saep.:
a desperatione iram accendit,Liv. 31, 17; cf. Tac. H. 2, 44 fin.—In plur.:
desperationes eorum, qui, etc.,Cic. Fam. 2, 16, 6.—
desperatio truculentae feminae, Ap. M. 10, p. 251: periculosa,Vulg. 2 Reg. 2, 26; id. Sirach, 27, 24.