dignor — Lewis & Short
dignor, ātus, 1,
haud equidem tali me dignor honore,Verg. A. 1, 335; so,
aliquem honore,Ov. M. 1, 194; 3, 521; Suet. Vesp. 2 fin. al.:
te alio funere,Verg. A. 11, 169:
hunc mensa, cubili (dea),id. E. 4, 63:
aliquem non sermone, non visu,Tac. A. 4, 74 fin.:
libellum veniā,Ov. Tr. 3, 14, 51; id. Pont. 1, 8, 9 al.—
jam nemo suspicere in caeli dignatur lucida templa,Lucr. 2, 1039; so with a neg., * Cat. 64, 407; Verg. A. 10, 732; 866; 12 464; Ov. M. 10, 158; Hor. Ep. 1, 19, 40; Suet. Ner. 22; id. Vesp. 13 al.—Affirmatively:
quos eximia specie donare natura dignata est,Curt. 6, 5, 29:
cui se pulcra viro dignetur jungere Dido,Verg. A. 4, 192; id. E. 6, 1; Ov. Am. 3, 1, 37; id. F. 4, 540; id. Tr. 4, 1, 52; Suet. Vesp. 7; Sen. Contr. 4, 28, 9:
si digneris audire,Vulg. Judith, 5, 5.—
o felix si quem dignabitur, inquit, ista virum,will hold worthy to be her husband, Ov. M. 8, 326; so,
regem nostrum filium,Curt. 6, 10, 28.—
orant succedere muris Dignarique domos (sc. visere),Stat. Th. 12, 785:
nullo Macedonum dignante Parthorum imperium,Just. 41, 4.—Hence, dignanter, adv., courteously, with complaisance (post-class. and very rare):
loquentem dignanter audite,Vop. Tac. 8:
impertire,Symm. Ep. 5, 63.— Sup. Auct. Itin. Alex. 10.