ē-lūcĕo — Lewis & Short
ē-lūcĕo, xi, 2, v. n.,
inter flammas circulus elucens,Cic. Rep. 6, 16, 16.—Poet., of the golden glittering of bees, Verg. G. 4, 98:
illa flamma, quae ex L. Marcii capite eluxit,Val. Max. 1, 6, 2.—
appareo, exsisto, effero): scintilla ingenii jam tum elucebat in puero,Cic. Rep. 2, 21; cf. id. Cael. 19, 45; id. Off. 1, 29, 103; 1, 28, 98; id. de Or. 2, 13, 55; id. Or. 40 fin.; Quint. 1, 1, 2; 8, 6, 4 al.:
ex quo elucebit omnis constantia,Cic. Off. 1, 29, 102; cf. id. Part. 12:
Haec (benevolentia) magis elucet inter aequales,id. Lael. 27, 101; id. Fam. 4, 3, 2; id. Lael. 14; id. Rosc. Am. 31:
argumentum prius est enarrandum, quo ratio eluceat,Lact. 7, 14, 6; Nep. Paus. 1, 6, 2; Lucr. 2, 1051 al.