exclāmātĭo — Lewis & Short
exclāmātĭo, ōnis, f.exclamo,
I a loud calling or crying out (very rare).
I In gen.:
acuta atque attenuata nimis,Auct. Her. 3, 12, 21:
acutas vocis exclamationes vitare debemus,id. ib.; Quint. 11, 3, 179; Vulg. Sirach, 35, 13.—
II In partic., as a figure of rhetoric, an exclamation, Auct. Her. 4, 15, 22; Cic. de Or. 3, 54, 207; id. Or. 39, 135; Quint. 9, 1, 34; 9, 2, 27; 9, 3, 97; Tac. Dial. 26; 31.