ex-cōgĭto — Lewis & Short
ex-cōgĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I to find out by thinking, to contrive, devise, invent (freq. and class.; cf.:
comminiscor, simulo, confingo, fingo, etc.): quid enim mali aut sceleris fingi aut excogitari potest, quod non ille conceperit?Cic. Cat. 2, 4, 7:
ad haec igitur cogita, mi Attice, vel potius excogita,id. Att. 9, 6, 7:
quid igitur causae excogitari potest, cur? etc.,id. Deiot. 7, 20:
novam interregni ineundi rationem,id. Rep. 2, 12:
aliquid dignum dono deorum aut efficere aut excogitare,id. ib. 3, 3, 4:
multa praeterea generatim ad avaritiam excogitabantur,Caes. B. C. 3, 32, 1:
aliquid ad ornatum portarum, etc.,Hirt. B. G. 8, 51, 2:
o callidos homines! o rem excogitatam!Cic. Or. 67, 225:
quicquid omnino excogitari contra potest,Quint. 12, 8, 10:
res ab illis dicta, non a nobis excogitata,id. 5, 13, 49:
in rebus excogitandis (opp. gerendis),Nep. Them. 1 fin.—Impers. with ut:
excogitatum est a quibusdam ut, etc.,Nep. Att. 8, 3; cf. with a subject-sentence:
cum recenti fico salis vice caseo vesci nuper excogitatum est,Plin. 15, 19, 21, § 82.—
II Transf., to name:
Alpes Poeninas,Amm. 15, 10, 9.—Hence, * excōgĭtātus, a, um, P. a., sought out, choice:
excogitatissimae hostiae,Suet. Calig. 22.