faenus — Lewis & Short
faenus (less correctly fēn-, not foen-; cf. in the foll.), ŏris, n.fe-, feo; cf.: faenum, femina, etc.; therefore, lit., what is produced; hence.
ob quam causam et nummorum fetus faenus est vocatum et de ea re leges fenebres,id. p. 94:
idem pecunias his faenori dabat,Cic. Verr. 2, 2, 70, § 170:
pecuniam faenore accipere,id. ib. 2, 3, 72, §
169: Scaptius centesimis, renovato in singulos annos faenore, contentus non fuit,id. Att. 6, 3, 5:
faenus ex triente Idib. Quint. factum erat bessibus,id. ib. 4, 15, 7:
iniquissimo faenore versuram facere,id. ib. 16, 15, 5:
Graeci solvent tolerabili faenore,id. ib. 6, 1, 16:
pecuniam occupare grandi faenore,id. Fl. 21, 51:
dives positis in faenore nummis,Hor. S. 1, 2, 13; id. A. P. 421:
faenore omni solutus,id. Epod. 2, 4.—
argenti faenus creditum,Plaut. Most. 3, 1, 101:
faenus et impendium recusare,Cic. Att. 6, 1, 4.—
quam bona fide terra creditum faenus reddit!Plin. 2, 63, 63, § 155.—
semina, quae magno faenore reddat ager,Tib. 2, 6, 22; and:
cum quinquagesimo faenore messes reddit eximia fertilitas soli,Plin. 18, 17, 47, § 162:
saepe venit magno faenore tardus amor,Prop. 1, 7, 26; cf.:
at mihi, quod vivo detraxerit invida turba, Post obitum duplici faenore reddet Honos,id. 3 (4), 1, 22.