fămēlĭcus — Lewis & Short
fămēlĭcus, a, um, adj.fames,
I suffering from hunger, famished, starved (mostly ante- and post-class.;
not in Cic.): lassus et famelicus,Plaut. Cas. 1, 42:
famelica hominum natio,id. Rud. 2, 2, 6:
ales, with rapacissima,Plin. 10, 10, 12, § 28:
armenta,Juv. 14, 146.—As subst.: fămēlĭcus, i, m., a hungry or famished person, one suffering from hunger, Plaut. Stich. 4, 1, 69:
ubi ille miser famelicus videt, etc.,Ter. Eun. 2, 2, 29; Vulg. Job, 5, 5; plur., id. 1 Reg. 2, 5. —Transf.:
convivium,meagre, App. M. 1, p. 114.—Adv.: † fămēlĭce, limochro/s, hungrily, Gloss. Philox.