fărīna — Lewis & Short
fărīna, ae, f.far,
I ground corn, meal, flour.
I Prop., Plin. 18, 9, 20, § 88; Varr. R. R. 2, 5, 17; Plin. 20, 13, 51, § 139; 22, 25, 67, § 137.—Prov.:
facis farinam,i. e. waste, scatter, Mart. 8, 16, 5; Vulg. Matt. 13, 33.—
B Transf., of the dust or powder of other substances resembling meal:
folia myrti siccantur in farinam,Plin. 23, 9, 81, § 162; cf.:
gypsum resolvitur in farinam,id. 36, 24, 59, § 183:
minium tunditur in farinam,id. 33, 7, 40, § 119; so,
cornus cervini,id. 28, 11, 49, § 178:
tofi,id. 17, 20, 34, § 147:
marmoris,id. 32, 7, 26, § 79:
caminorum,id. 28, 7, 23, § 84.—
II Trop., to designate the material of which a thing is composed, i. e. its nature, quality (postAug.):
cum fueris nostrae farinae,Pers. 5, 115:
Cassius quidam Parmensis quadam epistola ut pistoris nepotem sic taxat Augustum: Materna tibi farina ex crudissimo Ariciae pistrino, etc.,Suet. Aug. 4.