1. făvĕo — Lewis & Short
făvĕo, fāvi, fautum, 2, v. n.perh. root fav-, fa/os, fw=s, light, safety; cf. also foveo,
I to be favorable, to be well disposed or inclined towards, to favor, promote, befriend, countenance, protect (class.; syn.: studeo, foveo, diligo, amo).
I In gen.
(a) With dat.:
favere et cupere Helvetiis propter eam affinitatem (opp. odisse),Caes. B. G. 1, 18, 8:
qui diligebant hunc, illi favebant,Cic. Rosc. Com. 10, 29; cf.
favor, II.: ille (chorus) bonis faveatque et consilietur amice (= semper cum personis probis stet),Hor. A. P. 196: Romanis Juno coepit placata favere, Enn. ap. Serv. Verg. A. 1, 281 (Ann. v. 289 ed. Vahl.):
tibi favemus, te tuā frui virtute cupimus, etc.,Cic. Brut. 97, 331:
rescripsi ... me ei fauturum,id. Att. 12, 49, 1:
non multo plus patriae faveo quam tuae gloriae,id. Fam. 10, 19, 2:
rei publicae, dignitati ac gloriae tuae,id. ib. 12, 7, 1:
nostrae laudi dignitatique,id. ib. 1, 7, 8:
huic meae voluntati,id. ib. 15, 4, 14; cf.:
honori et dignitati,Caes. B. C. 1, 7, 1:
sententiae,Cic. Tusc. 1, 23, 55:
rebus Gallicis,Caes. B. G. 6, 7, 7:
rebus Caesaris,id. B. C. 2, 18, 6: favere et plaudere ingeniis sepultis, Hor. Ep. 2, 1, 88:
operi,Ov. M. 15, 367 et saep.:
honoribus,Cic. Planc. 8, 20:
huc coëamus ait ... Coëamus retulit Echo, et verbis favet ipsa suis,i. e. delights in, Ov. M. 3, 388:
qui (galli) silentio noctis, ut ait Ennius, favent faucibus russis cantu,i. e. give rest to, indulge, Cic. Div. 2, 26, 57.—Pass. impers.:
non modo non invidetur illi aetati, verum etiam favetur,Cic. Off. 2, 13, 45; so,
favetur,id. de Or. 2, 51, 207; Quint. 5, 7, 31: huic Romae ita fautum est, ut, etc., Spartian. Pescenn. 2.—
(b) Absol. (very rare; mostly poet. and in post-Aug. prose):
maxime favet judex qui, etc.,Quint. 3, 7, 25; cf.:
judices, ut faveant, rogamus,id. 4, 1, 73:
si favet alma Pales,Ov. F. 4, 722:
assis, o Tegeaee, favens (= propitius),Verg. G. 1, 18:
Phoebe, fave,Tib. 2, 5, 1:
faveas, Cypria,id. 3, 3, 34; cf.:
quisquis es, o faveas,Ov. M. 3, 613:
vos, o, coetum, Tyrii, celebrate faventes,Verg. A. 1, 735:
favente Marte,Tib. 1, 10, 30; cf.:
faventibus diis,Suet. Galb. 10:
et bonos et aequos et faventes vos habui dominos,id. Tib. 29.—
(g) With inf. (= cupere): matronae moeros complent spectare faventes, Enn. ap. Serv. Verg. G. 1, 18 (Ann. v. 376 ed. Vahl., but not in Ov. H. 6, 100, v. Loers. ad h. l.).—
B Of inanim. subjects:
(terra) altera frumentis favet, altera Baccho, densa magis Cereri, etc.,is favorable, promotes, Verg. G. 2, 228:
dum favet nox,Hor. C. 3, 4, 50:
venti faventes (i. q. secundi, prosperi),favorable, Ov. M. 15, 49.
II In partic.
A In relig. lang., linguis, rarely linguā, ore, etc., to speak good words or to abstain from evil words (the Greek eu)fhmei=n); hence, to keep still, be silent: idcirco rebus divinis, quae publice fierent, ut FAVERENT LINGVIS imperabatur;
inque feriis imperandis, ut LITIBVS ET IVRGIIS SE ABSTINERENT,Cic. Div. 1, 45, 102; cf.:
faventia bonam ominationem significat. Nam praecones clamantes populum sacrificiis FAVERE jubebant. Favere enim est bona fari: at veteres poëtae pro silere usi sunt favere, Paul. ex Fest. s. v. faventia. p. 88, 6 Müll.: vidimus certis precationibus custodem praeponi, qui faveri linguis jubeat,Plin. 28, 2, 3, § 11; Cic. Div. 2, 40, 83: prospera lux oritur: linguis animisque favete;
Nunc dicenda bono sunt bona verba die,Ov. F. 1, 71; cf.:
dicamus bona verba, venit natalis, ad aras. Quisquis ades, linguā vir mulierque fave,Tib. 2, 2, 2:
en deus est, deus est! linguis animisque favete, quisquis ades! dixit ... Quisquis adest, jussum veneratur numen, et omnes Verba sacerdotis referunt geminata,Ov. M. 15, 677 sq.: contecti gladiis sub scutis ore faventes (= tacentes), Enn. ap. Phil. Verg. G. 4, 230 (Ann. v. 415 ed. Vahl.); cf.:
ore favete omnes et cingite tempora ramis,Verg. A. 5, 71:
odi profanum vulgus et arceo. Favete linguis,Hor. C. 3, 1, 2:
quoties mentio sacra litterarum intervenerit, favete linguis,Sen. Vit. Beat. 26 fin.:
sacra facit vates? sint ora faventia sacris,Prop. 4 (5), 6, 1. cf.:
concipiamque bonas ore favente preces,Ov. Tr. 3, 13, 18:
linguā favens assit (diei natali), longorum oblita malorum,id. ib. 5, 5, 5; Juv. 12, 83; cf.:
mente favete pari, etc.,Sil. 15, 295.—Absol.:
favete (= tacete), adeste aequo animo et rem cognoscite,Ter. And. prol. 24.—
B To applaud:
quo clamor vocat et turba faventium, etc.,Hor. C. 3, 24, 46; cf.:
tum clamore, qualis ex insperato faventium solet, Romani adjuvant militem suum (Horatium),Liv. 1, 25, 9:
infensus turbae faventi adversus studium suum,Suet. Calig. 30; Plin. Ep. 9, 6, 2:
tu Veneri dominae plaude favente manu,Ov. A. A. 1, 148.