LOGOI

The corpus record — Latin

filius

filius

a son

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

Densest 12 of 290 attested works shown, by occurrences per 10,000 attested tokens.

What it meant

1. fīlĭus — Lewis & Short

fīlĭus, ii (

voc. filie, Liv. Andr. in Prisc. p. 741 P.,
I dat. plur. FILIBVS, Inscr. Grut. 553, 8; 554, 4, like DIIBVS from deus), m. root fev-o, to give birth to (fe-o), whence: fecundus, femina, felix, etc., lit., he who is born, a son (syn. plur.: nati, liberi).
I Lit.
A In gen.: Marci filius, Enn. ap. Cic. Brut. 15, 58 (Ann. v. 306 Vahl.); id. Rep. 2, 19; id. Lael. 1, 3: Venus et remisso filius arcu, i. e. Cupido, Hor. C. 3, 27, 68 et saep. —
B In partic.: filius familias, or, in one word, filiusfamilias, v. familia.—
II Transf.
A With terra, fortuna, etc.: terrae filius, a son of mother earth, i. e. a man of unknown origin (opp.: nobilis, honesto genere natus): et huic terrae filio nescio cui committere epistolam tantis de rebus non audeo, Cic. Att. 1, 13, 4; id. Fam. 7, 9, 3; Pers. 6, 59; cf.: Saturnum Caeli filium dictum, quod soleamus eos, quorum virtutem miremur aut repentino advenerint, decaelo cecidisse dicere: terrae autem, quos ignotis parentibus natos terrae filios nominemus, Lact. 1, 11: fortunae filius, a child of fortune, fortune's favorite (Gr. pai=s th=s *tu/xhs), Hor. S. 2, 6, 49; called also: gallinae albae filius, Juv. 13, 141: Celtiberiae filius, i. e. an inhabitant of Celtiberia, a Celtiberian, Cat. 37, 18.—
B Filii, in gen., children: *sunezeugme/non jungit et diversos sexus, ut cum marem feminamque filios dicimus, Quint. 9, 3, 63; Cic. ad Brut. 1, 12, 2; Gell. 12, 1, 21; cf. sing.: ut condemnaretur filius aut nepos, si pater aut avus deliquisset, Cic. N. D. 3, 38, 90.—
2 Descendants: natura docet parentes pios, filiorum appellatione omnes, quiex nobis descendunt, contineri: nec enim dulciore nomine possumus nepotes nostros, quam filii, appellare, Dig. 50, 16, 220, § 3.—
C Of animals, Col. 6, 37, 4.

2. filius — Walde–Hofmann

filius (inschr. schlechtere Schreibung feil-) -5 m. ,Sohn*, eig. „Säugling“ (s. Festschr. Streitberg 384; dafür o.-u. puklo- „Sohn“, vgl. zur Konkurrenz von puer Stolz-Schmalz* 29, von (g)nätus Köhm Alat. Forsch. 122 ff, Marouzeau REL. 10, 371£.; s. auch J. Pauli, Enfant, garcon, fille dans les langues romanes, Lund 1919; zu filius beim Vatersnamen s. Schmalz5 593. 618, Ernout-Meillet 344) (seit XII tab., rom. [vlt. … — [Walde–Hofmann, s.v. filius, p. 528]

In the wild

6 of 5,160 attestations shown.

Where it came from

  • Ernout-Meillet, Dictionnaire etymologique de la langue latine Treated in Ernout-Meillet, Dictionnaire etymologique de la langue latine s.v. filius (scan p. 258; entry #4016).
  • Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch Treated in Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch s.v. filius (scan pp. 528-529; entry #1124). Root candidates: *dhi-, *bher-.

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.