futtĭlis — Lewis & Short
futtĭlis (less correctly fūtĭlis, e, adj.fundo; cf. futis,
Georg Curtius Gr. Etym. p. 204),canes,that void their excrement through fear, Phaedr. 4, 18, 33:
glacies,brittle, Verg. A. 12, 740.—
syn.: frivolus, vanus, levis): servon fortunas meas me commisisse futtili!Ter. And. 3, 5, 3; cf.:
irrideamus haruspices: vanos, futtiles esse dicamus,Cic. Div. 1, 19, 36; and:
quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?id. Fin. 3, 11, 38:
locutores (with leves et importuni),Gell. 1, 15, 1:
auctor,Verg. A. 11, 339:
competitores,Gell. 4, 8, 4; Enn. ap. Non. 511, 6 (Trag. v. 349 Vahl.):
futtiles commenticiaeque sententiae,Cic. N. D. 1, 8, 18; cf.:
dicit quaedam futtilia et frivola,Gell. 16, 12, 1:
opes ejus, quae futiles et conruptae sunt,Sall. H. Fragm. 1, 41, 20 Dietsch:
alacritas,Cic. Tusc. 4, 17, 37:
laetitiae,id. ib. 5, 6, 16:
et caducum tempus,Plin. Ep. 3, 7, 14:
lingua,Phaedr. 5, 2, 10:
de causa,Plin. 33, 2, 8, § 32:
nec futilis ictus,Sil. 15, 797.— Hence, adv., in vain, idly, uselessly (anteand post-class.).
provenisti,Plaut. Stich. 2, 2, 73 Ritschl.—
blaterata,App. Mag. p. 275:
futile futtiliter,Non. 514, 13.