gentĭlīcĭus — Lewis & Short
gentĭlīcĭus or -tĭus, a, um, adj.gentilis.
gentilis): an gentilicia sacra ne in bello quidem intermitti, publica sacra et Romanos deos etiam in pace deseri placet?Liv. 5, 52, 4;
v. sacrum, under sacer: sacrificia, Auct. Or. de Harusp. Resp. 15: gentilicia (nota), opp. publica,Liv. 6, 20, 14:
tumulus,a family sepulchre, Vell. 2, 119, 5:
hereditates,Suet. Caes. 1:
nomina,id. Claud. 25:
M. Varro tradit, in Serranorum familia gentilicium esse, feminas linea veste non uti,Plin. 19, 1, 2, § 8; Plin. Ep. 6, 15, 1.—
vulgus, quos gentilicio vocabulo Chaldaeos dicere oportet, mathematicos dicit,by their national name, Gell. 1, 9, 6.