hĭlăro — Lewis & Short
hĭlăro, āvi, ātum, 1, v. a.hilaris,
Periclis suavitate maxime hilaratae sunt Athenae,id. Brut. 11, 44; Ov. Pont. 4, 4, 37:
picas mirum in modum hilarari, si interim audierint id verbum,rejoice, Plin. 10, 42, 59, § 118:
ut cum caelo hilarata videatur (terra),Cic. N. D. 2, 40, 102:
hilaratus vultus,Plin. 36, 5, 4, § 13:
Festaque pallentes hilarent altaria lucos,Stat. S. 3, 3, 24; App. M. 5, p. 168.