1. hĭo — Lewis & Short
hĭo, āvi, ātum, 1, v. n. and
I a. [weakened from *x*a*w, xai/nw, xa/skw; cf. Germ. gähnen].
I Neutr., to open, stand or be open, to gape.
A Lit.
1 In gen. (mostly poet. and in post-Aug. prose): hiavit humus multa, Sall. Fragm. ap. Non. 318, 29; cf.:
(calor) venas astringit hiantes,Verg. G. 1, 91:
vasti specus hiant defractis membris (colossi Rhodii),Plin. 34, 7, 18, § 41; Hor. Epod. 8, 5:
nec flos ullus hiat pratis,Prop. 4 (5), 2, 45. cf.:
hiantia lilia,Ov. A. A. 2, 115:
quercum patulis rimis hiantem,Gell. 15, 16, 2: Ch. Qui potuit videre? Ac. Oculis. Ch. Quo pacto? Ac. Hem hiantibus, Plaut. Merc. 1, 2, 71:
oculi hiantes,Plin. 11, 37, 52, § 139:
cum pisciculi in concham hiantem innataverunt,Cic. N. D. 2, 48, 123.—
2 In partic., to open the mouth, to gape, yawn:
inceptus clamor frustratur hiantes,Verg. A. 6, 493:
perdices hiantes, exserta lingua aestuant,Plin. 10, 33, 51, § 102:
trochilos crocodilum invitat ad hiandum pabuli sui gratia,id. 8, 25, 37, § 90:
leo immane hians,Verg. A. 10, 726:
lupus (piscis) hic Tiberinus an alto Captus hiet,Hor. S. 2, 2, 32:
profluentem aquam hianti ore captantes,Curt. 4, 16.—
B Trop.
1 Of speech, to be badly connected, to leave a hiatus:
qui (vocalium concursus) cum accidit, hiat et intersistit et quasi laborat oratio,Quint. 9, 4, 33; cf.:
hiare semper vocalibus,id. ib. 20; and:
qui (poëtae), ut versum facerent, saepe hiabant: ut Naevius: Vos qui accolitis Histrum fluvium atque algidam, etc.,Cic. Or. 45, 152; cf.
also: crebrae vocalium concursiones, quae vastam atque hiantem orationem reddunt,Auct. Her. 4, 12, 18; and:
concursus hiantes,Cic. Part. Or. 6, 21:
aspera et dura et dissoluta et hians oratio,Quint. 8, 6, 62:
hians compositio,Tac. Or. 21:
hiantia loqui,Cic. Or. 9, 32.—
2 (Acc. to I. A. 2.) To gape, with longing, wonder, or curiosity; to be eager, to long for any thing; to be amazed:
huic homini si cujus domus patet, utrum ea patere an hiare ac poscere aliquid videtur?Cic. Verr. 2, 3, 4, § 8:
canis semper ad spem futuri hiat,Sen. Ep. 72 med.; cf.:
corvum deludet hiantem,i. e. the legacy-hunter, Hor. S. 2, 5, 56:
ne facies (equi) emptorem inducat hiantem,id. ib. 1, 2, 88:
quem ducit hiantem Cretata ambitio,Pers. 5, 176:
avaritiā semper hiante esse,Cic. Verr. 2, 2, 54, § 134; cf. Tac. H. 1, 12 fin.:
hunc plausus hiantem Per cuneos ... Corripuit,Verg. G. 2, 508:
luxus et ignavia lacerabat hiantem Desidia populum,Sil. 11, 35.—
II Act., to spew out (poet. and very rare):
subitos ex ore cruores Saucia tigris hiat,i. e. spits, emits, Val. Fl. 6, 706.—
B To bawl out, utter, sing:
fabula seu maesto ponatur hianda tragoedo,Pers. 5, 3:
carmen lyra,plays, Prop. 2, 31, 6 (3, 29, 6 M.).