hortor — Lewis & Short
hortor, ātus, 1 (archaic
I inf. pres. hortarier, Plaut. Merc. 4, 2, 5), v. dep. for horitor, v. horior, to urge one strongly to do a thing, to incite, instigate, encourage, cheer, exhort (freq. and class.; cf.: moneo, admoneo, suadeo).
I In gen., constr. aliquem, aliquem ad or in aliquid, ut, ne, with the simple subj., de aliqua re, aliquid, with the inf. or absol.
(a) With acc. pers.:
coquos,Plaut. Merc. 4, 2, 5 sq.:
hacc, quae supra scripta sunt, eo spectant, ut te horter et suadeam,Cic. Fam. 13, 4, 3: neque nos hortari neque dehortari decet Hominem peregrinum, Plaut. Poen. 3, 3, 61:
timentem,Ov. M. 10, 466:
celeres canes,id. H. 4, 41; cf.:
terribiles hortatus equos,spurring on, id. M. 5, 421:
vitulos,Verg. G. 3, 164:
pedes,to drive on, Plaut. Stich. 2, 1, 7:
senex in culina clamat: hortatur cocos: Quin agitis hodie?Plaut. Cas. 4, 1, 6:
hortari coepit eundem Verbis, quae timido quoque possent addere mentem,Hor. Ep. 2, 2, 35.—
(b) Ad or in aliquid:
ad laudem milites,Cic. Prov. Cons. 4, 9:
ad concordiam,Quint. 6, 1, 50:
ad curam rei publicae,id. 5, 11, 24:
ad diligentiam,id. 9, 4, 133:
ad quaerendum,id. 5, 12, 1:
ad reliqua fortius exsequenda,id. 4, 5, 23:
paribus Messapum in proelia dictis Hortatur,Verg. A. 11, 521:
in amicitiam jungendam,Liv. 43, 19, 14.—
(g) De aliqua re:
iisdem de rebus etiam atque etiam hortor, quibus superioribus litteris hortatus sum,Cic. Fam. 4, 9, 1:
de Aufidiano nomine nihil te hortor,id. ib. 16, 19:
aliquem de concilianda pace,Caes. B. C. 1, 26, 3.—
(d) With ut, ne, or the simple subj.:
Pompeium et hortari et orare ... ut magnam infamiam fugiat, non desistemus,Cic. Fam. 1, 1, 2:
petit atque hortatur, ut, etc.,Caes. B. G. 1, 19 fin.:
ipse equo circumiens unumquemque nominans appellat, hortatur, rogat, uti meminerint, etc.,Sall. C. 59, 5:
magno opere te hortor, ut, etc.,Cic. Off. 1, 1, 3:
ego vos hortari tantum possum, ut amicitiam omnibus rebus humanis anteponatis,id. Lael. 5, 17; 27, 104:
juvenes ut illam ire viam pergant,Juv. 14, 121:
te sedulo Et moneo et hortor, ne cujusquam misereat,Ter. Hec. 1, 1, 7; Plaut. Mil. 4, 4, 52:
Ambiorix in Nervios pervenit hortaturque, ne sui in perpetuum liberandi occasionem dimittant,Caes. B. G. 5, 38, 2:
hortatur eos, ne animo deficiant,id. B. C. 1, 19, 1.—With the simple subj.:
Labienum Treboniumque hortatur ... ad eam diem revertantur,id. B. G. 6, 33 fin.; id. B. C. 1, 21, 4:
quid ego vos, de vestro impendatis, hortor?Liv. 6, 15, 10:
hortatur et monet, imitetur vicinum suum Octavium,Suet. Aug. 3 fin.—(e) Aliquem aliquid or simply aliquid:
sin tu (quod te jamdudum hortor) exieris,Cic. Cat. 1, 5, 12: trepidus hortabar fugam, Poët. ap. Charis. 1, 4 fin.:
equidem pacem hortari non desino,Cic. Att. 7, 14 fin.; so,
pacem amicitiamque,Nep. Dat. 8, 5:
vias,Stat. S. 3, 5, 22:
me miseram! cupio non persuadere quod hortor,Ov. H. 19, 187.—(z) With inf. or an object-clause (rare):
cum legati hortarentur accipere,Nep. Phoc. 1, 3:
(Daedalus) dedit oscula nato, Hortaturque sequi,Ov. M. 8, 215; Hor. Ep. 1, 1, 69:
(Chariclem medicum) remanere ac recumbere hortatus est,Suet. Tib. 72 (cf. in the foll. b.).—(h) With supine:
neque ego vos ultum injurias hortor,Sall. H. Fragm. 3, 61, 17 Dietsch.—(q) Absol.:
hortor, asto, admoneo,Plaut. Am. 3, 4, 10:
Sigambri fuga comparata, hortantibus iis, quos, etc.,Caes. B. G. 4, 18 fin.:
hortante et jubente Vercingetorige,id. ib. 7, 26, 1; Nep. Att. 10, 4 al.—
b Of inanim. or abstract things:
pol benefacta tua me hortantur, tuo ut imperio paream,Plaut. Pers. 5, 2, 60: res, tempus, locus, simul otium hortabatur, ut, etc., Afran. ap. Non. 523, 14:
multae res ad hoc consilium Gallos hortabantur,Caes. B. G. 3, 18, 6:
secundum ea multae res eum hortabantur, quare sibi eam rem cogitandam et suscipiendam putaret,id. ib. 1, 33, 2.—With inf.:
(rei publicae dignitas) me ad sese rapit, haec minora relinquere hortatur,Cic. Sest. 3, 7.—
2 Prov.:
hortari currentem,i. e. to urge one who needs no urging, Cic. Fin. 5, 2, 6; id. Att. 13, 45, 2; v. curro. —
II In partic., in milit. lang., to exhort soldiers before a battle:
Sabinus suos hortatus cupientibus signum dat,Caes. B. G. 3, 19, 2:
pauca pro tempore milites hortatus,Sall. J. 49, 6:
suos hortando ad virtutem arrigere,id. ib. 23, 1; Ov. A. A. 1, 207.!*?
a Also in the act. form, horto, āre (Prisc. p. 797 P.), Enn. Ann. 554 Vahl.; perf. hortavi, Sen. Suas. 5, 8.—
b hortor, āri, in pass. signif.: ab amicis hortaretur, Varr. ap. Prisc. p. 793 P.; cf. Gell. 15, 13, 1: hoste hortato, Auct. B. Hisp. 1 fin.