illūcesco — Lewis & Short
illūcesco or illūcisco (inl-), luxi, 3,
qui (dies) ut illuxit, mortui sunt reperti,id. Tusc. 1, 47, 114:
ne hic tibi dies inluxit lucrificabilis,Plaut. Pers. 4, 7, 2; cf.: pro di immortales, quis hic illuxit dies? Cic. Fragm. ap. Quint. 9, 4, 76; Ov. M. 7, 431:
dies (alicui),Cic. Pis. 15, 34; id. Phil. 1, 12, 30; id. Ac. 2, 22, 69; id. Div. 1, 24, 50: ea nocte, cui illuxit dies caedis, on which arose the day, etc., Suet. Caes. 81:
cum tertio die sol illuxisset,Cic. N. D. 2, 38, 96:
cum illucescerent elementa mundi,Ambros. in Luc. 5, 5.—
v. Oud. ad loc.): ubi illuxit,Liv. 1, 28, 2; 2, 65, 1; 7, 14, 9.—
cum populo Romano vox et auctoritas consulis repente in tantis tenebris illuxerit,Cic. Agr. 1, 8, 24:
clarissimum deinde Homeri illuxit ingenium,Vell. 1, 5, 1. —Impers.:
apud quem si illuxerit, non universa pretia in patrimonium tuum processisse,shall be made clear, apparent, Cod. Just. 5, 71, 10.—
(nox) ut mortales illucescas luce clara et candida,Plaut. Am. 1, 3, 49:
scelestiorem nullum alterum,id. Bacch. 2, 3, 22.