illūmĭno — Lewis & Short
illūmĭno (inl-), āvi, ātum, 1, v. a.in-lumino,
luna illuminata a sole,Cic. N. D. 2, 46, 119:
puteum (sole),Plin. 2, 73, 75, § 183:
tabulata gallinarum parvis fenestellis,Col. 8, 3, 3:
vias igni,Stat. Th. 12, 575.—
corona aurea fulgentibus gemmis illuminata,Auct. Her. 4, 47, 60; Lampr. Comm. 17:
purpura omnem vestem illuminat,Plin. 9, 36, 60, § 127.—
translatum, quod maxime tamquam stellis quibusdam notat et illuminat orationem,Cic. de Or. 3, 43, 170; cf. id. Or. 25, 83:
orationem sententiis,id. de Or. 3, 54, 208:
orationem translatorum nitore,Quint. 12, 10, 36:
pulchritudinem rerum (claritas orationis),id. 2, 16, 10; 8, 3, 73:
horum fidem Mitylenaeorum perfidia illuminavit,Vell. 2, 18, 3:
nisi Thebas unum os Pindari illuminaret,made illustrious, id. 1, 18, 3:
illuminata sapientia,Cic. Brut. 58, 213.—Hence, * illūmĭnātē (inl-), adv., clearly, luminously:
dicere,Cic. de Or. 3, 14, 53.