imperturbātus — Lewis & Short
imperturbātus (inp-), a, um, adj.2. in-perturbatus,
imperturbato ore,Ov. Ib. 562:
publicis occupationibus quies,Sen. Ep. 73 med.—Of persons:
audio imperturbatus, interritus,Plin. Ep. 9, 13, 8:
qui constans est, inperturbatus est,Sen. Ep. 85, 2; cf. ib. § 3.