implōro — Lewis & Short
implōro (inpl-), āvi, ātum, 1 (archaic form: endoplorato implorato, quod est cum questione inclamare: implorare namque est cum fletu rogare, quod est proprie vapulantis, Paul. ex v. a.in-ploro,
Fest. p. 77 Müll.),quem enim alium appellem? quem obtester? quem implorem?Cic. Fl. 2, 4; cf.: vos etiam atque etiam imploro et appello, sanctissimae deae ... deos deasque omnes imploro atque obtestor, Cic. Verr. 2, 5, 72, § 188:
deos precari, venerari, implorare debetis, ut, etc.,id. Cat. 2, 13, 29 fin.; cf.:
nomen filii, i. e. filium nomine,Cic. Verr. 2, 5, 49, § 129:
mulieres milites passis crinibus flentes implorabant, ne, etc.,Caes. B. G. 1, 51 fin.:
imploratus a Siculis in auxilium,Just. 23, 3; cf.:
ad cujus auxilium Hamilcar imploratus,id. 22, 2:
a Veiis exercitum Camillumque ducem implorabunt,Liv. 9, 4, 13.—With two acc. (very rare):
Romanos imploratos auxilium adversus Philippum tulisse opem,Liv. 34, 23, 3.—
qui deus appellandus est? cujus hominis fides imploranda est?Cic. Quint. 30, 94 fin.:
misericordiam,id. Mur. 40, 86; cf.:
vestram fidem, dignitatem, religionem in judicando non imploro,Cic. Verr. 2, 3, 62, § 146; id. Mil. 34, 92:
sensus vestros,id. Sull. 23, 64:
Heracliti memoriam,id. Ac. 2, 4, 11:
implorantes jura libertatis et civitatis,Cic. Verr. 2, 1, 3, § 7:
mater filii nomen implorans,repeating aloud with tears, id. ib. 2, 5, 49, §
129: auxilium a populo Romano,Caes. B. G. 1, 31, 7; so,
nequicquam ejus auxilium, si postea velit, senatum imploraturum,id. B. C. 1, 1 fin.:
auxilium prope eversae urbi,Liv. 4, 9, 1:
quae (altera pars) non oratoris ingenium, sed consulis auxilium implorat et flagitat,Cic. Rab. Perd. 3, 9; cf. id. de Or. 2, 33, 144; Caes. B. G. 1, 32, 4:
unius opem,Cic. Rep. 1, 40; cf.:
poscit opem chorus et ... Caelestes implorat aquas docta prece blandus,Hor. Ep. 2, 1, 135:
leges,Liv. 3, 56, 12.— Rarely absol.:
mederis erroribus, sed implorantibus,Plin. Pan. 46, 8.