in-clāmo — Lewis & Short
in-clāmo, āvi, ātum, 1, v. a. and n.
comitem suum inclamavit,Cic. Inv. 2, 4, 14:
Fulvium Taurea nomine inclamavit,Liv. 26, 15, 11:
delphinus inclamatus a puero,Plin. 9, 8, 8, § 25: nomen alicujus, Cael. ap. Quint. 4, 2, 124.—
ita te para, ut, si inclamaro, advoles,call out, Cic. Att. 2, 18 fin.; cf. id. ib. 2, 20, 5:
nemo inclamavit patronorum,id. de Or. 1, 53 fin.:
quasi inclamaret aut testaretur locutus est,Quint. 11, 3, 172.—
nolito acriter Eum inclamare,Plaut. Cist. 1, 1, 111:
aliquem,id. Mil. 4, 2, 44; id. Stich. 2, 2, 4; id. Truc. 3, 2, 4:
in aliquem,to cry out aloud, Gell. 5, 9 fin.:
contra aliquem voce quam maximā,Aur. Vict. Epit. 12 fin.; cf.:
quo tu turpissime, magnā Inclamat voce,Hor. S. 1, 9, 76:
pastorum unus ... inclamat alios, quid cessarent, cum, etc.,loudly remonstrates, Liv. 10, 4, 8.—
dum Albanus exercitus inclamat Curiatiis, uti opem ferant fratri,Liv. 1, 25, 9:
timidae puellae,Ov. Am. 1, 7, 45.