in-compŏsĭtus — Lewis & Short
in-compŏsĭtus, a, um, adj.
trinitas incompositae naturae corrumpi non potest,Ambros. Ep. 81, 8.—
agmen,Liv. 5, 28, 7:
hostes (opp. compositi),id. 44, 38 fin.:
det motus incompositos,Verg. G. 1, 350.—
incomposito dixi pede currere versus Lucili,disordered, irregular, Hor. S. 1, 10, 1:
fortius quid incompositum potest esse, quam vinctum et bene collocatum,Quint. 9, 4, 6; cf.
oratio,id. ib. 32:
rudibus et incompositis similia,id. ib. 17:
(Aeschylus) rudis in plerisque et incompositus,id. 10, 1, 66: moribus incompositus, id 4, 5, 10. — Adv.: incompŏ-sĭtē, without order, disorderly:
veniens,Liv. 25, 37, 11.—Of speech:
qui horride atque incomposite illud extulerunt,without order, Quint. 10, 2, 17.