in-concussus — Lewis & Short
in-concussus, a, um, adj.,
caelestia sidera,Luc. 2, 268; so,
vestigia,id. 2, 248.—
inconcussus ipse et immotus,Plin. Pan. 82, 2; cf.:
inconcussus injuriā, Sen. de Ira, 3, 25: certaminibus,Tac. A. 2, 43 fin.:
florebant hilares inconcussique Penates,Stat. S. 5, 1, 142:
otium,Sen. Ep. 67 fin.:
pax,Tac. H. 2, 6:
gaudium,Sen. Vit. Beat. 3.—Adv.: inconcussē, firmly, resolutely, Cod. Th. 11, 61, 6; Aug. Retract. 1, 11.