intĕrim — Lewis & Short
intĕrim, adv.inter and old acc. of is.
I I.q. interea, meanwhile, in the meantime:
ibo intro: tu hic ante aedes interim speculare,Plaut. Mil. 4, 3, 28:
interim dum ante ostium sto,Ter. Eun. 5, 2, 3:
hoc interim spatio conclave illud concidisse,Cic. de Or. 2, 86:
quo fugit interim dolor ille?Quint. 11, 1, 54; 1, 12, 6.—
B For a time, for a while (post-Aug.):
ut uno interim contenti simus exemplo C. Gracchi,for the moment, Quint. 1, 10, 27:
interim admonere illud satis est,id. 2, 4, 3; 3, 8, 5.—
C (Cf. interea.) However, nevertheless:
interim velim mihi ignescas,Cic. Att. 7, 12, 3:
quod alias vitiosum, interim alias rectum est,Quint. 1, 5, 29; 2, 12, 2 al.—
II I. q. nonnumquam, sometimes (post-Aug.):
Latinis quidem semper, sed etiam Graecis interim,Quint. 2, 1, 1; so,
opp. semper, Sen. de Ira, 2, 21, 8: laturi sententiam indocti saepius atque interim rustici,Quint. 12, 10, 53; 11, 3, 51;
with nonnumquam,id. 4, 5, 20:
interim ... interim,sometimes ... sometimes, at one time ... at another, Quint. 5, 10, 34; 6, 3, 59; 9, 2, 100; Plin. Ep. 10, 27:
interim ... mox,Tac. A. 14, 41 Dräger.