laesĭo — Lewis & Short
laesĭo, ōnis, f.laedo,
I a hurting, injuring.
I Lit. (only in late Lat.):
si quod, absente socio, ad laesionem fecit,Dig. 10, 3, 28:
quae non ad publicam laesionem respiciunt,ib. 2, 14, 7, § 14:
irritat laesio dolorem,Lact. Ira D. 17 med.:
regis,Vulg. 1 Esdr. 4, 14:
nulla laesio est in eo quia credidit Deo,id. Dan. 6, 23.—*
II Rhet. t. t., a personal attack by an orator on his opponent:
purgatio, conciliatio, laesio, optatio atque exsecratio,Cic. de Or. 3, 53, 205.