languor — Lewis & Short
languor, ōris, m.langueo,
haec deambulatio me ad languorem dedit,has fatigued me, Ter. Heaut. 4, 6, 3:
(animus) cum languore corporis nec membris uti nec sensibus potest,on account of lassitude of the body, Cic. Div. 2, 62, 128:
languore militum et vigiliis periculum augetur,Caes. B. G. 5, 31.— In plur., Cat. 55, 31.—Transf., of things, of the faintness, paleness of colors, Plin. 37, 9, 46, § 130.—Poet., of the sea, stillness, calmness:
et maria pigro fixa languore impulit,Sen. Agm. 161.—
aquosus,dropsy, Hor. C. 2, 2, 15:
languor faucium,Suet. Ner. 41:
in languorem incidit,id. Tib. 72:
ipsum languorem peperit cibus imperfectus,Juv. 3, 233:
vere languores nostros ipse tulit,Vulg. Isa. 53, 4:
a languoribus sanari,id. Luc. 6, 18.—
languori se desidiaeque dedere,Cic. Off. 1, 34, 123:
languorem afferre alicui, opp. acuere,id. ib. 3, 1, 1; id. Phil. 7, 1, 1:
bonorum,id. Att. 14, 6, 2:
in languorem vertere,Tac. H. 2, 42:
amantem languor Arguit,Hor. Epod. 11, 9; cf. Val. Fl. 7, 194.