lānĭfĭcĭum — Lewis & Short
lānĭfĭcĭum, ii, n.lanificus,
de lanificio neminem metuo, una aetate quae sit,Plaut. Merc. 3, 1, 22:
lanificii curam suscipere,Col. 12 praef. §
9: usum lanificii docere,Just. 2, 6, 5; 2, 4, 8:
filiam et neptes lanificio assuefacere,Suet. Aug. 64.