laudābĭlis — Lewis & Short
laudābĭlis, e, adj.laudo,
laudabile est, quod conficit honestam et praesentem et consequentem commemorationem,Auct. Her. 3, 4, 7:
honestum, etiam si a nullo laudetur, natura esse laudabile,Cic. Off. 1, 4, 14:
vita,id. Lael. 7, 23:
orationes,id. Brut. 95, 325; cf.
oratores,id. ib. 97, 333:
vir erga rempublicam, Treb. Poll. Trig. Tyr. 32, 2: civis,Quint. 12, 1, 41; 3, 6, 84:
carmen,Hor. A. P. 408:
fides,Ov. Tr. 5, 14, 35:
in Rutilo luxuria est: in Ventidio laudabile nomen sumit,Juv. 11, 22.— As subst.: laudābĭle, is, n., the praiseworthy, Auct. Her. 3, 4, 7.—Comp.:
vitae ratio laudabilior,Cic. Rep. 3, 3, 6:
(voluptas) melioremne efficit aut laudabiliorem virum?id. Par. 1 fin:
multo modestia post victoriam, quam ipsa victoria, laudabilior,Liv. 36, 21.—
mel,Plin. 11, 15, 15, § 38:
terra,id. 17, 4, 3, § 28.—Comp.:
laudabilius vinum,Plin. 14, 3, 4, § 36.— Hence, adv.: laudābĭlĭter, in a praiseworthy manner, praiseworthily, laudably, ad recte, honeste, laudabiliter, postremo ad bene vivendum, Cic. Tusc. 5, 5, 12:
laudabiliter ac placabiliter propitiandi judices,by flattering expressions, Gell. 7, 3.— Comp.:
laudabilius,Val. Max. 5, 1, 2 ext.; 5, 4, 3.—Sup. of the adj. and adv. appear not to occur.