lŏcŭlus — Lewis & Short
lŏcŭlus, i, m.dim.locus,
I a little place.
I In gen.:
in cella est paulum nimis loculi lubrici,Plaut. Mil. 3, 2, 38.—
II In partic.
A A coffin:
equites in loculis asservati,Plin. 7, 16, 16, § 75; Vulg. Luc. 7, 14: hunc (pollicem regis in dextro pede) cremari cum reliquo corpore non potuisse tradunt, conditumque loculo in templo, Plin. 7, 2, 2, § 20.—
B A bier, Fulg. Planc. Exposit. Serm. p. 558 Merc.—
C A compartment, manger, stall:
loculi vel marmore vel lapide vel ligno facti distinguendi sunt, ut singula jumenta hordeum suum ex integro nullo praeripiente consumant,Veg. Vet. 1, 56, 4.—
D In plur.: loculi, a small receptacle with compartments, a coffer or casket for keeping all sorts of things in:
gestit enim nummum in loculos demittere,Hor. Ep. 2, 1, 175; id. S. 1, 3, 17:
gramina continuo loculis depromit eburnis,Ov. F. 6, 749:
hos de flavā loculos implere monetā,Mart. 14, 12:
in quibus (loculis) erant claves vinariae cellae,Plin. 14, 13, 14, § 89.— Hence, stimulorum loculi, applied to a bad slave, qs. you receptacle for goads (with which slaves were chastised), Plaut. Cas. 2, 8, 11; v. stimulus.—
E Esp., a purse, pocket:
e peculiaribus loculis suis,out of his own pocket, Suet. Galb. 12:
laevo suspensi loculos tabulamque lacerto,Hor. S. 1, 6, 74; id. Ep. 1, 1, 56:
neque enim loculis comitantibus itur ad casum tabulae,Juv. 1, 89; 10, 46 al.