lŏquor — Lewis & Short
lŏquor, cātus (quūtus), lŏqui (
I inf. loquier, Naev. ap. Gell. 1, 24, 2), v. dep. n. and a. [Sanscr. lap-, to talk, whisper; Gr. lak-, e)/lakon, la/skw], to speak, talk, say (in the lang. of common life, in the tone of conversation; cf. Quint. 9, 4, 10; 11, 3, 45).
I Lit.
A Neutr.:
mitte male loqui,Ter. And. 5, 3, 2:
Scipio mihi sane bene et loqui videtur et dicere,Cic. Brut. 58, 212; id. Or. 32, 113: magistratum legem esse loquentem;
legem autem mutum magistratum,id. Leg. 3, 1, 2:
male ... vere ac libere,id. Rosc. Am. 48, 140:
cum loquimur terni, nihil flagitii dicimus,id. Fam. 9, 22, 3:
quid tu, Epicure? loquere,id. Ac. 2, 39, 123:
pure et Latine,id. de Or. 1, 32, 144; id. Fin. 2, 4, 14; 2, 5, 15:
aliud esse Latine, aliud grammatice loqui,Quint. 1, 6, 27:
Latine atque emendate,id. 8, 1, 2:
aliā linguā,Cic. de Or. 2, 14, 61:
pro aliquo,id. Att. 3, 1:
apud aliquem,before any one, id. Fin. 2, 22, 74; so,
adversum aliquem,before any one, Ter. And. 1, 5, 30:
secum,Cic. Off. 3, 1, 1:
cum aliquo,Ov. M. 6, 205:
bene de aliquo,Sen. Contr. 2, 9, 63:
secus de aliquo,Tac. A. 2, 50:
male de aliquo,Vulg. Sirach, 8, 5; Capitol. Alb. 2:
de me male,Suet. Aug. 51 fin. —
(b) With dat.: male loqui alicui, to speak evil of any one:
pergin male loqui, mulier, mihi,Plaut. Truc. 2, 2, 10; Stat. Th. 12, 26:
vento et fluctibus loqui,to express vain wishes, Luc. 4, 491.—
(g) Absol.:
neque loqui possumus, nisi e syllabis brevibus ac longis,Quint. 9, 4, 61:
ut non loqui et orare, sed fulgurare ac tonare videaris,id. 2, 16, 19.—
B Act.
1 To speak out, to say, tell, talk about, mention, utter, name:
loquere tuum mihi nomen,Plaut. Men. 5, 9, 7; id. Aul. 2, 1, 15:
deliramenta,id. Am. 2, 2, 64:
quas tu mulieres quos tu parasitos loquere,id. Men. 2, 2, 47:
si quid tu in illum bene voles loqui, id loqui licebit,id. Most. 1, 3, 83:
adfirmat nihil a se cuiquam de te secus esse dictum,Cic. Att. 1, 19, 11:
horribile est, quae loquantur,id. ib. 14, 4, 1:
pugnantia,id. Tusc. 1, 7, 13:
ne singulas loquar urbes,mention, Liv. 5, 54, 5:
quid turres loquar,id. 5, 5, 6:
quid ego legem loquar?id. 3, 11, 13:
quid loquar marmora, etc.,Sen. Ep. 90, 25:
proelia,Hor. C. 4, 15, 1:
aliquem absentem,Ov. Tr. 3, 3, 17.—
2 To talk of, speak about, to have ever on one's lips:
Dolabella merum bellum loquitur,Cic. Fam. 9, 13, 8:
ne semper Curios et Luscinos loquamur,id. Par. 6, 50:
multi etiam Catilinam atque illa portenta loquebantur,id. Mil. 23, 63:
nil nisi classes loquens et exitus,id. Att. 9, 2, 3:
qui de magnis majora loquuntur,Juv. 4, 17.—
3 Loquuntur, they say, it is said, they talk of, the talk is of:
hic mera scelera loquuntur,Cic. Att. 9, 13, 1; Cic. Verr. 2, 5, 30, § 78:
eodem die vulgo loquebantur Antonium mansurum esse Casilini,id. Att. 16, 10, 1:
omnia magna loquens,Hor. S. 1, 3, 13:
dare aliquem famae loquendum,Mart. 5, 25, 5:
Juppiter, hospitibus nam te dare jura loquuntur,Verg. A. 1, 731: de damnatione ferventer loqui est coeptum, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8.—
II Transf.
A To speak, declare, show, indicate or express clearly:
oculi nimis arguti quemadmodum animo affecti simus, loquuntur,Cic. Leg. 1, 9, 27:
res loquitur ipsa, judices, quae semper valet plurimum,id. Mil. 20, 53:
haec ipsae res loquuntur,Tert. de Pud. 5:
ut fama loquitur,Vell. 2, 93, 3:
cum chartā dextra locuta est,has written upon it, Ov. H. 18, 20:
volucres mea fata loquentur,Stat. Th. 8, 181; Luc. 6, 617:
rescriptum divi Marci sic loquitur, quasi, etc.,Dig. 2, 14, 10.—
B Poet., to rustle, murmur:
pini loquentes,Verg. E. 8, 22; Cat. 4, 11: mollia discordi strepitu virgulta loquuntur, Petr. poët. Sat. 120, 73.