mĕdĭātor — Lewis & Short
mĕdĭātor, ōris, m.medius,
I a mediator (post-class., esp. in eccl. Lat.):
tot mediatorum praesentia,App. M. 9, 36, p. 202:
mediator unius non est,Vulg. Gal. 3, 20; cf. v. 19; id. Heb. 8, 6:
mediator advenit, id est Deus in carne,Lact. 4, 25; Tert. Carn. 15; id. Resurr. 51 al.; Aug. Conf. 10, 42, 2 sq.