1. mentĭo — Lewis & Short
mentĭo, ōnis, f.from root man-, men-; v. memini,
civitatis,Cic. Verr. 2, 5, 64, § 166:
casu in eorum mentionem incidi,accidentally happened to mention them, id. Div. in Caecil. 15, 50:
tui,mention of you, id. Att. 5, 9, 3:
Graecorum,Juv. 3, 114.—With a foll. ut:
mentionem fecit, ut reperirem, etc.,Plaut. Cist. 1, 2, 15:
mentione illatā a tribunis, ut liceret,Liv. 4, 1, 2; 4, 8, 4:
mentionem facere alicujus rei,to make mention of a thing, mention it, Cic. Rosc. Am. 2, 5:
mentionem de aliquā re,id. Agr. 3, 2, 4:
de quo feci supra mentionem,id. Leg. 3, 6, 14:
mentionem movere alicujus rei,Liv. 28, 11:
mentionem habere accusatorum,to make mention of, to mention, id. 38, 56:
mentionem rei incohare,id. 29, 23:
mentionem condicionum jacere,Vell. 2, 65, 1: mentionem facere, with acc. and inf., to mention:
noli facere mentionem, te has emisse,Plaut. Most. 3, 2, 126:
in senatu consules faciunt mentionem, placere statui, si, etc.,Cic. Verr. 2, 2, 39, § 95:
mentio in senatu facta,id. Att. 1, 13, 3; Liv. 6, 6, 2:
qua de re tecum mentionem feceram,Plaut. Pers. 1, 3, 29:
fac mentionem cum avonculo,id. Aul. 4, 7, 4:
ubi mentionem ego fecero de puellā, mihi ut despondeat,to propose for a girl, Plaut. Aul. 2, 2, 27.—In plur.:
secessionis mentiones ad vulgus militum sermonibus occultis serere,suggestions, hints, Liv. 3, 43, 2.