mīmus — Lewis & Short
mīmus, i, m., = mi=mos.
I A mimic actor, mime, Cic. de Or. 2, 59, 242:
oratori minime convenit distortus vultus gestusque: quae in mimis rideri solent,Quint. 6, 3, 29; Ov. A. A. 1, 501:
nobilis,Juv. 8, 198. —
II A mimic play, mime, farce.
A Lit.:
mimi exitus,Cic. Cael. 27, 65:
tutor, mimus vetus,id. de Or. 2, 64, 259:
mimos scribere,Ov. Tr. 2, 497:
mimorum scriptor,Quint. 1, 10, 17:
mimos commentari,Cic. Phil. 11, 6, 13:
mimum agere,Suet. Caes. 39; Juv. 13, 110:
mimus quis melior plorante gula?id. 5, 157.—
B Trop., any thing farcical, pretended, unreal.—Of the sham triumph of Caligula, Suet. Calig. 45:
commendationis,Plin. 7, 12, 10, § 53:
humanae vitae,Sen. Ep. 80, 7:
mimus et simulatio,id. ib. 26, 5.