mīror — Lewis & Short
mīror, ātus, 1 (
I act. collat. form, v. miro), v. dep. a. and n. Sanscr. smi, smile; Gr. meida/w; cf.: mirus, nimīrum, to wonder or marvel at, to be astonished or amazed at a thing; to admire; constr. with acc., acc. with inf., with quod, si, quā ratione, quid, unde, etc., with de, and poet.; in Greek constr. also aliquem alicujus rei (class.).
(a) With acc.:
neglegentiam hominis,Cic. Att. 10, 5, 59:
illud jam mirari desino, quod ante mirabar,id. de Or. 2, 14, 59:
signa, tabulas pictas, vasa caelata,Sall. C. 11, 6:
praemia,Verg. G. 3, 49:
patrem,to honor admiringly, Stat. S. 5, 2, 75:
alia digna miratu,of admiring wonder, Sen. Ep. 94, 56:
mirari se,to admire one's self, be in love with one's self, be vain, Cat. 22, 17.—
(b) With object-clause:
si quis forte miratur, me ad accusandum descendere,Cic. Div. in Caecil. 1, 1.—
(g) With quod:
mirari se aiebat, quod non rideret haruspex, haruspicem cum vidisset,Cic. Div. 2, 24, 51.—
(d) With si:
idne tu miraris, si patrissat filius?Plaut. Ps. 1, 5, 27: miror si, I should wonder, be surprised, if:
miror, in illā superbiā et importunitate si quemquam amicum habere potuit,Cic. Lael. 15, 54.—(e) With rel.-clause:
ne miremini, quā ratione hic tantum potuerit,Cic. Verr. 2, 2, 54, § 134:
ejus rei quae causa esset miratus,Caes. B. G. 1, 32:
miror, quid ex Piraeo abierit,Ter. Eun. 2, 2, 59:
satis mirari non possum, unde, etc.,Cic. N. D. 1, 34, 95:
si quis antea mirabatur, quid esset, quod, etc.,id. Sest. 1.—(z) With de:
de singulari impudentiā,Cic. Verr. 2, 1, 2, § 6.—(h) With cum: ne quis miretur, cum tam clare tonuerit, Pompon. ap. Non. 473, 3 (Com. Rel. v. 4 Rib.).—(q) Poet. in Greek constr. (qauma/zw tina/ tinos), aliquem alicujus rei:
(te) justitiaene prius mirer belline laborum,Verg. A. 11, 126.—
II Trop.
A To have a regard for:
familiaritates ... amantium nos amicorum et nostra mirantium,Cic. Off. 2, 8, 30.—
B Of inanim. subjects (poet.):
(arbos) miraturque novas frondes et non sua poma,Verg. G. 2, 82.—Hence, mīran-dus, a, um, P. a., wonderful, strange, singular (class.):
in mirandam altitudinem depressum,Cic. Verr. 2, 5, 27, § 68:
mirandum in modum,in a wonderful manner, id. Att. 9, 7, 3:
cliens,Juv. 10, 161:
fides,Stat. S. 1, 3, 20.—Neutr. absol.: mirandum est, unde, etc., the wonder is, etc., Juv. 10, 32.