nōbĭlĭto — Lewis & Short
nōbĭlĭto, āvi, ātum, 1, v. a.nobilis.
disciplinā militari nobilitatus est,Nep. Iphic. 1, 1:
poëtae post mortem nobilitari volunt,Cic. Tusc. 1, 15, 34:
spectata ac nobilitata virtus,id. Fl. 26, 63:
neque enim ex te umquam es nobilitatus,id. Sen. 9, 27:
famam,Liv. 1, 16.—Also in an unfavorable sense, to render notorious: ne eam malefactis nobilitarent, Titin. ap. Non. 352, 8:
stultum adulescentulum nobilitas flagitiis,Ter. Eun. 5, 7, 20:
Phalaris, cujus est nobilitata crudelitas,Cic. Off. 2, 7, 26:
adulterio nobilitatus,Plin. 29, 1, 5, § 8.—
qui novitatem suam multis rebus nobilitaverat,Vell. 2, 96, 1:
Auster vites nobilitat,Pall. 1, 6, 7:
quae nobilitatos maritos non haberent, ne innobilitatae remanerent,Lampr. Heliog. 4, 3.