nūtus — Lewis & Short
nūtus, ūs, m.nuo, ĕre (of abnuo, etc.); cf. nuto,
I a nodding, a nod.
I Lit.:
Scipio nutu finire disceptationem potuisset,Liv. 34, 62:
nutu tremefecit Olympum,Verg. A. 9, 106:
digitisque saepe est nutuque locutus,Ov. Tr. 2, 453:
signaque dat nutu,id. F. 1, 418:
nutus conferre loquaces,Tib. 1, 2, 21:
digiti,i.e. a beckoning, Tert. adv. Herm. 27:
membrorum,Plin. 6, 30, 35, § 188: uno meo nutu jugulari utrumque vestrum posse, Suet. Calig. 32:
nutibus oculorum,winks, Vulg. Isa. 3, 16.—
B Transf., a downward tendency or motion, gravity:
terrena suopte nutu et suo pondere in terram ferri,Cic. Tusc. 1, 17, 40:
terra suā vi nutuque tenetur,id. de Or. 3, 45, 178; so in plur., id. N. D. 2, 39, 98.—
II Trop., command, will, pleasure:
ad eorum arbitrium et nutum totos se fingunt,Cic. Or. 8, 24:
jura omnia praetoris nutu atque arbitrio meretriculae gubernari,Cic. Verr. 2, 5, 13, § 34:
ad alicujus voluntatem nutumque convertere,id. Fam. 3, 10, 10:
omnia deorum nutu atque potestate administrari,id. Cat. 3, 9, 21:
auctoritate nutuque iegum domitas habere libidines,id. de Or. 1, 43, 194:
paratum esse ad nutum,id. Phil. 7, 6, 18:
ad nutum praesto esse,Cic. Verr. 2, 1, 31, § 78:
respirare contra nutum dicionemque alicujus,id. Quint. 30, 94:
alterius sub nutu degitur aetas,Lucr. 4, 1122:
saevae nutu Junonis eunt res,Verg. A. 7, 592.