ob-nuntio — Lewis & Short
ob-nuntio (-nuncio), āvi, ātum, 1, v. a.
primus rescisco omnia: Primus porro obnuntio,Ter. Ad. 4, 2, 7.—
augur auguri, consul consuli obnuntiāsti,Cic. Phil. 2, 33, 83:
fretus sanctitate tribunatūs obnuntiavit consuli, etc.,id. Sest. 37, 79.—Impers. pass.:
ut sibi postero die in foro obnuntiaretur,Cic. Att. 4, 3, 4.