obtĭcesco — Lewis & Short
obtĭcesco (opt-), tĭcŭi, 3,
I v. inch. n. [obticeo], to become or be struck silent; in perf., to be silent (syn. obmutesco):
obticuit obticescit,Not. Tir. p. 90:
quid, amabo, opticuisti?Plaut. Bacch. 1, 1, 28:
quid nunc obticuisti?Ter. Phorm. 5, 9, 2 (dub.;
Umpfenb. and Fleck. obstipuisti): repente obticuit,Just. 32, 2, 3:
nec prius obticuit quam, etc.,Ov. M. 14, 523:
chorus,Hor. A. P. 284; Mart. 10, 17, 4.—With acc.: cetera obticuit, Lact. Ira Dei, 4, 13.