ob-volvo — Lewis & Short
ob-volvo, vi, ūtum, 3, v. a.,
pictor ille vidit, obvolvendum caput Agamemnonis esse,Cic. Or. 22, 74;
so freq.: capite obvoluto,with his head muffled up, Plaut. Most. 2, 1, 77; Cic. Verr. 2, 5, 28, § 72; Liv. 4, 12 fin.; cf. id. 23, 10; Suet. Calig. 58: caput obnubere ... quod est obvolvere, Paul. ex Fest. p. 170 Müll.:
os obvolutum est folliculo,Cic. Inv. 2, 50, 149:
bracchium lanis fasciisque,Suet. Dom. 17.—
verbisque decoris Obvolvas vitium,cloak, disguise, Hor. S. 2, 7, 42:
obvolutus in peccatis,Vulg. Ecclus. 12, 13.