ŏcellus — Lewis & Short
ŏcellus, i, m.dim.oculus,
blanda quies furtim victis obrepsit ocellis,Ov. F. 3, 19:
ut in ocellis hilaritudo est!Plaut. Rud. 2, 4, 8:
turgiduli,Cat. 3, 17:
ebrii,id. 43, 11:
irati,Ov. Am. 2, 8, 15:
acre malum semper stillantis ocelli,Juv. 6, 109:
si prurit frictus ocelli angulus,id. 6, 578.—As a term of endearment:
ocelle mi!my little eye! my darling! Plaut. Trin. 2, 1, 18:
aureus,id. As. 3, 3, 101: jucundissimus meus, Aug. ap. Gell. 15, 7, 3:
cave despuas, ocelle,Cat. 50, 19.—So of things, like our apple of the eye:
cur ocellos Italiae, villulas meas, non vides?Cic. Att. 16, 6, 2:
insularum,Cat. 31, 1.—