opportūnus — Lewis & Short
opportūnus (obp-), a, um, adj.obportus, lit., at or before the port; hence,
aetas opportunissima,id. Fam. 7, 7, 2:
nihil opportunius accidere vidi,id. ib. 10, 16, 1.—Subst.: op-portūna, ōrum, n., fit or convenient things:
locorum opportuna,Tac. A. 4, 24.—
ceterae res, quae expetuntur, opportunae sunt singulae rebus singulis,Cic. Lael. 6, 22.—
Romanus cedentem hostem effuse sequendo opportunus huic eruptioni fuit,Liv. 6, 24:
injuriae,Plin. 9, 31, 51, § 98:
opportuniora morbis corpora,id. 18, 7, 12, § 68.—Hence, adv.: opportūnē, fitly, seasonably, opportunely (class.), Ter. Ad. 1, 2, 1:
venisse,Cic. N. D. 1, 7, 16:
locus opportune captus ad eam rem,id. Rosc. Am. 24, 68:
opportune, importune,in season and out of season, Vulg. 2 Tim. 4, 2.—Comp.:
opportunius alio loco referemus,Gai. Inst. 2, 97.— Sup.:
nuntiis opportunissime allatis,Caes. B. C. 3, 101; Liv. 32, 18.