ōrācŭlum — Lewis & Short
ōrācŭlum (sync. oraclum: ex oraclo, Enn. ap.
Cic. Div. 1, 21, 42, or Trag. v. 65 Vahl.;oracula ex eo ipso appellata sunt, quod inest in his deorum oratio,Cic. Top. 20, 77:
quid est enim oraculum? nempe voluntas divina hominis ore enuntiata,Sen. Contr. 1 praef.:
edere,Cic. Tusc. 1, 48, 116:
petere a Dodonā,id. Div. 1, 43, 95:
quaerere,Verg. G. 4, 449:
poscere,id. A. 3, 456:
consulere,Ov. M. 3, 8:
Delphis oracula cessant,Juv. 6, 555.—
exposui somnii et furoris oracula,Cic. Div. 1, 32, 70; 1, 50, 115.—
illud oraculum Delphis tam celebre,Cic. Div. 1, 19, 37:
Hammonis,Plin. 12, 23, 49, § 107:
Delphicum,Macr. S. 1, 18, 4.—
oraculum templi, sanctum sanctorum,id. 3 Reg. 8, 6.—
haec ego nunc physicorum oracula fundo,Cic. N. D. 1, 24, 66:
inde illa reliqua oracula: nequam agricolam esse, etc.,Plin. 18, 6, 8, § 40.—