părento — Lewis & Short
părento, āvi, ātum, 1, v. a.2. parens,
cujus sepulcrum usquam exstet, ubi parentetur,Cic. Phil. 1, 6, 13:
parentemus Cethego,id. Fl. 38, 96:
Februario mense mortuis parentari voluerunt,id. Leg. 2, 21, 54:
hostiā maximā parentare,id. ib. 2, 21, 54; Cenot. Pis. in Inscr. Orell. 643:
mortuis certe interdiu parentatur,Sen. Ep. 122, 3; Plin. 18, 12, 30, § 118:
non sacrificamus, nec parentamus: sed neque de sacrificato et parentato edimus,Tert. Spect. 13.—
praestare omnes perferre acerbitates, quam non civibus Romanis, qui Genabi perfidiā Gallorum interissent, parentarent,Caes. B. G. 7, 17 fin.:
parentandum regi sanguine conjuratorum esse,Liv. 24, 21; Curt. 7, 2, 29; 5, 6, 1:
viginti legionum sanguine fratri parentare,Sen. Polyb. 16 (35), 2; Just. 12, 15, 6:
ejus supplicio uxoris Manibus parentavit,id. 39, 3, 12; so, Manibus eorum vastatione Italiae, etc., Flor. 2, 6, 8; 3, 21, 20:
Memnonis umbris sollenni caede,Ov. Am. 1, 13, 3:
eorum manibus sanguine,Amm. 15, 8, 6.—
internecione hostium justae irae parentatum est,Curt. 9, 5, 20; Flor. 2, 6, 8; 3, 21, 20; Just. 13, 3, 10; Petr. 81.