paulātim — Lewis & Short
paulātim (paull-), adv.paulum,
labefacto paulatim,Plaut. Merc. 2, 3, 68:
paulatim Germanos consuescere Rhenum transire,Caes. B. G. 1, 33:
collis leviter fastigatus paulatim ad planitiem redibat,id. ib. 2, 8; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 17, 1:
ubi paulatim licentia crevit,Sall. C. 51, 30; Verg. E. 4, 28:
paulatim adnabam terrae,id. A. 6, 358:
calere,Juv. 1, 83:
aliquem accipere,id. 2, 84:
vitia exuere,id. 13, 188.—
paulatim ex castris discedere coeperunt, non omnes simul, sed subinde pauci,Caes. B. G. 4, 30; cf. Hor. Ep. 2, 1, 45; Dig. 49, 14, 47.—With gen.:
aquae paulatim addito,add water a little at a time, Cato, R. R. 74.