pēnūrĭa — Lewis & Short
pēnūrĭa or paenūrĭa, ae, f.Gr. pe/nomai, to toil; pe/nhs, poor; cf. spa/nis, pei=na,
cibi,Lucr. 5, 1007:
victūs,Hor. S. 1, 1, 98:
edendi,Verg. A. 7, 113:
aquarum,Sall. J. 17, 5:
rerum necessariarum,id. ib. 23, 2:
frumenti,Liv. 4, 25. —Absol.:
neque enim est umquam penuria parvi,he is never in want who requires but little, Lucr. 5, 1119:
penuriam temporum sustinere,to supply their temporary wants, Col. 9, 14, 17:
in penuriā,in time of scarcity, Plin. 18, 13, 34, § 130:
afflixit te penuriā,Vulg. Deut. 8, 3; 28, 48.—Of want of other things:
civium,Ter. Ad. 3, 3, 88:
magna sapientium civium bonorumque penuria,Cic. Brut. 1, 2:
cujus generis (amicorum) est magna penuria,id. Lael. 17, 62:
liberorum,Sall. J. 22, 2:
mulierum,Liv. 1, 9:
agri, vectigalium, pecuniae,Cic. Inv. 2, 39, 115:
argenti,Liv. 23, 21:
arborum,Col. 7, 9, 7.—
consilii,Plin. 8, 6, 6, § 17:
vivae vocis,Gell. 14, 2, 1.