pĕnus — Lewis & Short
pĕnus, ūs and i, m. and f., also pĕ-num, i, and pĕnus, ŏris, n. (
I gen. peneris, peniteris, only acc. to Gell. 4, 1, 2; a collat. form pĕnu, Afran., acc. to Charis. p. 113 P.; cf. also Don. Ter. Eun. 2, 3, 18) [from the root pa- of pasco; Gr. pate/omai; v. penates].
I Store or provision of food provisions, victuals:
est enim omne, quo vescuntur homines, penus,Cic. N. D. 2, 27, 68; cf. other and different explanations in Gell. 4, 1, and tit.:
De penu legatā,Dig. 33, 9:
annuus,Plaut. Ps. 1, 2, 45; Ter. Eun. 2, 3, 19:
omne penus,Plaut. Ps. 1, 2, 91:
ut sibi penum aliud ornet,id. Capt. 4, 4, 12:
condus promus sum, procurator peni,id. Ps. 2, 2, 14: magna penus, Lucil. ap. Non. 219, 29:
vinum penumque omnem,Pompon. ib. 30: in penum erile, Afran. ap. Prisc. p. 659 P.: aliquem penore privare, Auct. ap. id. ib.:
portet frumenta penusque,Hor. Ep. 1, 16, 72:
ne situ penora mucorem contrahant,Col. 12, 4, 4:
cum ea res innoxia penora conservet,id. ib. fin.:
avium cujusque generis multiplex penus,Suet. Ner. 11:
in locuplete penu,Pers. 3, 73.—
II The innermost part of a temple of Vesta, the sanctuary:
penus vocatur locus intimus in aede Vestae,Fest. p. 250 Müll.; cf. Serv. Verg. A. 3, 12:
in penum Vestae, quod, etc., irrupit,Lampr. Elag. 6.