pĕrĕgrīnĭtas — Lewis & Short
pĕrĕgrīnĭtas, ātis, f.peregrinus.
I The condition of a peregrinus or foreigner, opp. to that of a Roman citizen, alienage (post-Aug.):
peregrinitatis reus,Suet. Claud. 15:
in peregrinitatem redigere aliquem,id. ib. 16; Dig. 2, 4, 10.—
II Transf.
A In gen., outlandish ways, foreign habits or manners (class.):
cum in urbem nostram infusa est peregrinitas,Cic. Fam. 9, 15, 2.—
B In partic., a foreign tone or accent in speaking (post-Aug.):
os, in quo nulla peregrinitas resonet,Quint. 11, 3, 30.