per-făcĭlis — Lewis & Short
per-făcĭlis, e, adj.
perfacilis et expedita defensio,Cic. Fin. 3, 11, 36 Madv. N. cr.:
disciplina cognitu perfacilis,id. Tusc. 4, 3, 6; id. Leg. 2, 7, 17:
perfacile factu esse conata perficere,Caes. B. G. 1, 3.—
perfacilis in audiendo,Cic. de Or. 1, 20, 93.—Hence, adv., in two forms: perfacile (class.) and † perfacul.
perfacile hunc hominem de medio tolli posse,Cic. Rosc. Am. 7, 20:
sese tueri,Cic. Verr. 2, 5, 4, § 8:
apparere,id. Fin. 2, 33, 209.—