perfectĭo — Lewis & Short
perfectĭo, ōnis, f.perficio,
hanc absolutionem perfectionemque in oratore desiderans,Cic. de Or. 1, 28, 130:
perfectio atque absolutio optimi,id. Brut. 36, 137: ad cumulum perfectionis accedere, Greg. M. Ep. 7, 10 fin.; Cic. Or. 29, 103; id. Fin. 3, 9, 32; Vulg. Num. 6, 21.—Plur.:
operum perfectiones,Vitr. 3, 1, 4.